İnsan ve Ötesi Denemesi

İnsan ve Ötesi

 

Kendini beğenmek insanın özünde, yaratılışında olan bir hastalıktır.

İnsan yaratıkların en zavallısı, en cılızıdır öyleyken en mağruru da

odur. Şurada, dünyanın çamuru ve pisliği içinde oturduğunu, evrenin

en kötü, en ölü, en aşağı katında, göklerin kubbesinden en uzakta, üç

cinsten yaratıkların en kötü haldekileriyle birlikte, dünya evinin en alt

katına bağlı ve çakılı olduğunu bilir, görür ve yine hayaliyle, aydan

yukarılara çıkıp gökleri ayaklarımın altına indirmek sevdasıyla yaşar.

Aynı hayal gücüyle kendini tanrıyla bir görür; kendisine tanrısal

özellikler verir; kendini öteki yaratıklar sürüsünden ayırıp kenara

çeker, arkadaşları, yoldaşı olan varlıklara yukardan bakar; her birine

uygun gördüğü ölçüde güçler ve yetenekler dağıtır.

 

Biz insanlar öteki yaratıkların ne üstünde ne altındayız. Bilge der ki,

göklerin altındaki her şey, aynı yasanın ve aynı yazgının

buyruğundadır.

 

Indupedita suis fatalibus omnia vinclis. (Lucretius)

 

Her şey, kırılmaz zincirleriyle bağlı yazgının.

 

Bazı ayrılıklar, düzeyler ve dereceler vardır; ama her şeyde aynı

doğanın yüzü görülür.

 

Res quoeque suo ritu procedit, et ommes

 

Foedere naturae certo discrimina servant (Lucretius)

 

Her şey kendine göre gelişir ve hepsi

 

Sürdürür doğa düzeninin ayrılıklarını. (Kitap 11, bölüm 12)